Orange : ภาพและเพลง(4)

posted on 23 Jan 2007 21:40 by sokissme  in Orange-Writer

Killing me softly with her song
ปลิดลงวางข้างทำนอง


I heard she sang a good song,
I heard she had a style,
And so I came to see her,
To listen for a while . . .
And there she was this young girl,
A stranger to my eyes . . .

ยินเพลงแว่วแจ้วสำเนียงเพียงเท่านั้น
สับเท้าพลันหันตามถ้อยของสร้อยเสียง
ยลโฉมเจ้าดรุณีน้อยร้อยจำเรียง
แผกรอยเสียงกลับหยุดเท้าราวต้องมนต์

Strummin my pain with her fingers,
Singin my life with her words,
Killing me softly with her song,
Killing me softly, with her song,
Telling my whole life with her words,
Killing me softly, with her song . . .

ปลดรอยปวดเมื่อพรมพริ้วที่นิ้วนั่น
พร่ำจำนรรบรรเลงเพลงผลิผล
ปลิดตรงขั้วหัวใจในอีกคน
คำเธอค้นคำเธอคิด...ชีวิตเรา

I felt all flushed with fever,
Embarrassed by the crowd,
I felt she found my letters,
And read each one aloud . . .
I prayed that she would finish,
But she just kept right on . . .

ฉันหนาวสั่นหวั่นตระหนกในโลกฝัน
ราวอักษรกลอนปั้นจากวันเขลา
ภาวนาอย่าร้องร่ำย้ำรอยเรา
แต่เธอเย้าแต่เธอยืนรื่นดนตรี

Strummin my pain with her fingers,
Singin my life with her words,
Killing me softly with her song,
Killing me softly, with her song,
Telling my whole life with her words,
Killing me softly, with her song . . .

She sang as if she knew me,
In all my dark despair,
And then she looked right through me,
As if I wasnt there . . .
But she was there, this stranger,
Singing clear and strong . . .

เสียงที่ก้องเสียงที่กู่ราวรู้จัก
ในกล่องกักกรงกั้นวันหม่นสี
เพลงมองผ่านม่านหมอกบอกฤดี
หญิงแปลกหน้าร่ายกวี....มีทำนอง

เล่าชีวิตที่ติดตรองของผู้คน

Strummin my pain with her fingers,
Singin my life with her words,
Killing me softly with her song,
Killing me softly, with her song,
Telling my whole life with her words,
Killing me softly, with her song . . .

Killing me softly, with her song . . .


Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

กะให้น้ำตาตกน้ำตาตื่นเลยหรือจ๊ะจูน

ทราบความจากเอนทรี่ก่อนว่าเป็นรูปจากสงขลา พี่ถึงขั้นซึมเลยนะ...

จูนเป็นหญิงแปลกหน้าที่น่ารู้จักจริง ๆ

ช่ายค่ะ
พี่เป็นหญิงแปลกหน้า
และคิดแปลก
ที่น่ารู้จัก และน่าคบ

#2 By sofa on 2007-01-23 22:07

พรายชีวิน

ท่วงทำนอง ของเธอ ช่างพราวพร่าง
เสียงกระจ่าง กระจาย จนหยุดเผลอ
เสียงสดับ สำเนียง เยี่ยงละเมอ
เพียงเพราะเธอ เผลอระริน ผลินทำนอง

เธอบรรจง ลงวาด ระบัดนิ้ว
เรียงร้อยริ้ว พลิ้วเส้นเสียง เพียงแตะต้อง
ดูแสนเบา และบอบบาง เจ้ากลั่นกรอง
และก็คม ดั่งกริบต้อง ตรงห้องใจ

แล้วคำเธอ ก็พลัน สนั่นก้อง
กลางห้วงห้อง อันเงียบ และอ่อนไหว
ออดอ้อน วอนวาง ระหว่างใจ
กลั่นน้ำเสียง น้ำใส จนพรายพร่า

ยินเธอร้อง เธอร่ำคำ เธอวาด
ดั่งประกาศ ประกาย ให้คลายจ้า
เคยมองเห็น แต่มั่วหม่น บนเงาตา
โอ้หญิงสาว เสียงเจ้ามา เผยชีวิน

#3 By อากาศกวี on 2007-01-24 00:30

แฮะ ฟังเพลงไม่ได้

อ่านกลอนไปพลาง ก็ราวกับท่วงทำนองดนตรีแล้ว

ฮิ้ววววววว...

ภาพวาดสวยอีกแล้วอ่ะจ้ะจูน

#4 By jOylUckClUb on 2007-01-24 12:21

อ่า รูปนี้ไม่ได้วาดเองจ่ะ จ๋อย
แต่เนื่องจากเก็บไว้นานมากจนจำที่มาไม่ได้
น่าจะเป็นเว็บเก็บรูปจากนิตยสารโว้กเล่มแรกๆ

ผู้หญิงธรรมดาๆ ที่มีเลือดเนื้อมีหัวใจ
เพียงแต่แปลกหน้าเท่านั้นเอง
อยากเห็นส่วนไหน มุมไหนของเมือง
ฝากข้อความไว้ จูนจะแวะไปเก็บภาพมาฝาก
เคยต้องไปอยู่ไกลบ้านมาก คิดถึงทุกส่วนทุกมุมจับใจ

ชอบเพลงนี้ค่ะ
เพลงบางเพลงไม่ได้พูดถึงเรื่องความรักเพียงอย่างเดียว
กลับพูดถึงผู้คน พูดถึงชีวิต
เคยเป็นไหมคะ เพลงบางเพลงที่เราได้ยินแล้วต้องชะงักเดิน
แล้วรำพึงกับตัวเองว่า เอ๊ะ นี่มันเพลงของฉัน
...เพลงที่พูดเรื่องราวภายในของฉัน

เพลงบางเพลงตอบคำถาม
แต่เพลงบางเพลงกลับทำให้รู้สึกอยากค้นหาคำตอบ

เขียนตอบเพราะๆแบบนี้
ฉันเขียนกลอนใหม่ทุกวันนะ เอิ๊กๆ
เอ๊ะ หรือว่าดิฉันจะแปลก ^^