สถานที่แห่งอุดมคติ

เหมือนกันแค่ รักของฉัน


เท่านั้นเองเราสองคน



แอบเพ้อฝัน


ถึงใครสักคนที่จะมาแก่เฒ่าไปด้วยกันล่ะสิ


ที่นี่ครึ้ม ฝนทำท่าจะตก แต่เอาเข้าจริงๆก็ฝ่อ


ถูกลมพัดไปหมดเสียแล้ว


อยากให้ฝนตกจริงๆ



คิดถึงแต่สายฝน


--บลูฯ*-*

เป็นอะไรล่าววว เด็กชายเบน

เพลงก็สดชื่น ไอ้เลือกรูปแผ่นนั่นก็สนุก
สวรรค์สร้างดิฉัน เธอ และ นุชมาเป็นเพื่อนกันแล้ว
ไม่ต้องคิด ต้องหวัง ต้องฝันให้เหมือนกันเสียหน่อย
เพื่อนดีๆตั้งสองคน(ยกหางตัวเองเห็นๆ)
เธอจะเอาอะไรอีกจากคนบนฟ้า หืม

ดิฉันเป็นพวกจริงจังและอ่อนไหวไปพร้อมๆกัน
ไม่เหมาะกับความรักหรอก ดิฉันหน่ะ
ไม่เหมาะกับใคร ไม่ควรรักใครหรืออะไรทั้งนั้น
เพราะมนุษย์ที่อ่อนไหว ช่างฝัน แต่ดันจริงจังกับชีวิต
จะต้องเจ็บจากการหยิบยึดแล้วมันหักคามือ

เราสามคนไงเบน
เป็นเพื่อนกันไป แก่ไปด้วยกัน
พอวันหนึ่งแก่มากๆ เห็นนุช เห็นเราออนไลน์
เบนต้องบอกว่า เดี๋ยวก่อน ไปหยิบแว่นสายตายาวก่อน
หรือไม่ก็ลากคีย์บอร์ดออกไปยาวๆ เพื่อที่จะอ่านเห็น

หากเบนจำความหมายของ platonic place
ที่เราเอ่ยถึงในครั้งแรกๆที่ทำบล็อกนี้ได้
เบนน่าจะจำเช้าที่เราวาดภาพในอากาศให้ฟังได้
อาจจะมีบ้านสักหลัง แล้วเพื่อนๆก็มาอยู่รวมกัน
มีชีวิตของเราแต่ละคนแต่ละวัน
เราจะได้ไม่ต้องมีมื้ออาหารเย็นที่ต่างคนต่างโดดเดี่ยว
ได้นั่งในบ้านอุ่นๆ คุยกันเรื่องสัพเพเหระ

เราจะทำอาหารเช้าให้เธอสองคนกินเอง
อาหารเย็นก็ด้วย
แต่เบนกับนุชต้องเป็นคนแกะกุ้ง ในอาหารมื้อเย็นให้เรากิน
ตอนนี้เราปอกสละและระกำกินเองเป็นแล้ว
กำลังหัดปอกสัปปะรด คิดว่าน่าจะทำเป็นในไม่ช้า

โลกยุติธรรม ไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง

โอเค ในทางเพ้อฝันหญิงๆ
ผู้หญิงทุกคนก็อยากมีใครสักคนที่แก่เฒ่าไปด้วยกัน
แต่ถ้าไม่มีมันก็คือเรื่องที่ช่วยไม่ได้

อ่านเพลิน เพลงเพราะ และอุ่นใจเสียใจ


ยิ้มออกให้กับอากาศรอบข้างได้ในรอบหลายเมื่อหลายยาม


อุ่นใจที่มีกัน


และเริ่มนับถอยหลัง ถอยจากเมืองกรุง


ชีวิตกำลังเคลื่อนไหวสินะ


ต้องเอาวิญญาณและหัวใจเคลื่อนไปด้วย


สู้ๆ

ไม่ว่าที่ไหนในโลกนะเบน
ยามเราต้องถอนรากออกจากที่นั่น มันมักทิ้งร่องรอยเสมอ

เบนคิด เบนรู้สึกอย่างไร หรือทำไม
คำตอบพวกนั้นเราตอบไม่ได้จริงๆ นอกจากตัวเบน
ถามตัวเองดีๆชัดๆ โอเค๊

มามะ ดิฉันจะอ่านบทกวีให้ฟัง

"When You Are Old and Grey

When you are old and grey and full of sleep,
And nodding by the fire, take down this book,
And slowly read, and dream of the soft look
Your eyes had once, and of their shadows deep;

How many loved your moments of glad grace,
And loved your beauty with love false or true,
But one man loved the pilgrim soul in you,
And loved the sorrows of your changing face;

And bending down beside the glowing bars,
Murmur, a little sadly, how Love fled
And paced upon the mountains overhead
And hid his face amid a crowd of stars."

WB Yeast

ดิฉันอยากจะเขียนอะไรยาว ๆ เสียทุกที่ เขียนถึงหล่อน เขียนถึงเบน อัพบล็อกตัวเอง ....... แต่ดูเหมือนอะไร ๆ ก็ไม่เอื้อ ทั้งเน็ตที่ห่วยจนต้องโพสหลาย ๆ ครั้งกว่าจะติด หรือไม่ติดเลย และการงานที่บ้าบอทับถมอยู่ทุกวัน เพราะฉะนั้นคงต้องรอวันที่ชาติเป็นใจ

เอิ่ม...เข้ามาดูดูลาดเลา

มันคืออะไรอ่ะจ๊ะจูนนนน ไม่เข้าจายยย

แต่แบบว่า...อยากเล่นมั่งนิ