สถานที่แห่งอุดมคติ

. 

ฉันอาจจะเป็นมนุษย์ที่มีมูลค่าสูงประมาณหนึ่งเมื่อเสียชีวิต ด้วยฉันเป็นคนหนึ่งมีประกันชีวิตหลายเจ้าหลายแบบนัก
ส่วนหนึ่งเพราะฉันเป็นคนจ่ายเงินเก่งถึงเก่งมากเพื่อซื้อของไร้สาระที่ฉันคิดว่ามัน"แหล่ม" โดนใจ
ผู้ปกครองเห็นว่าการซื้อประกันชีวิต จะสามารถช่วยเก็บเงินให้ฉันได้บ้างบางส่วนทำให้ไม่มีเงินไปจ่ายเรื่องไร้สาระที่โปรดปราน จึงบังคับให้ทำไว้เยอะหน่อย
ฉันจึงมีประกันชีวิตทุกสไตส์ ไม่ว่าจะเป็นสะสมเงิน อุบัติเหตุ มะเร็ง  ฯลฯ
อีกส่วนเป็นเพราะฉันพูดไม่ค่อยเก่ง ปฎิเสธใครไม่ค่อยเป็นเอาเสียเลย
ก็แหม นางเอกนี่คะต้องจิตใจดีอ่อนโยนดีงามราวนางฟ้า
เพื่อนของน้องของเพื่อนแนะนำกันมา....อารมณ์ประมาณนั้นแล้วนางเอกอย่างฉันจะทำกระไรได้
เพื่อนบางคนเห็นใจขนาดทำกราฟและข้อมูลประกอบเกี่ยวกับประกันชีวิตให้ฉันใช้ประกอบการเจรจา
เวลาชี้แจงว่าไม่ซื้อ ไม่เอา ไม่มีเงิน ไม่ฟัง ก็มักจะไม่ค่อยมีใครยอมเชื่อฉันและจบด้วยท่าไม้ตายอย่าง

"ขอเวลาแค่ห้านาทีเท่านั้น" พร้อมสายตาวิงวอน

บางครั้งฉันต้องเสียเวลาเป็นสองสามชั่วโมงในบางวันฟังตัวแทนขายประกัน
และบางครั้งฉันก็รู้สึกผิดเสียอย่างนั้นเมื่อต้องปฎิเสธตัวแทนประกัน...อารมณ์ประมาณนี่ฉันทำลายรู้สึกและความหวังดีของพวกเขาหรือเปล่านะ
ฉันจึงมักจะถามไถ่เพื่อนๆเสมอว่า มีวิธีในการปฎิเสธอย่างไรกันบ้าง

เพื่อนในโลกจำลองอย่างยีนมีวิธีฮาๆอย่าง

"ผมเป็นอมตะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ไม่ตายไม่ต้องซื้อประกัน"

(กรุณาจินตนาการภาพผู้ชายตัวโตๆทำท่าหมีหรือคิงคองทุบอกปั๊กๆประกอบจะฮามาก)

ส่วนอิสราเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่มัธยมปลายทำหน้าแบบว่ามันเป็นอะไรที่ง่ายมาก

"ไม่ซื้อค่ะ มีแล้ว"

ดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่ฉันทดลองทำแล้ว ไม่รู้ทำไมถึงไม่ประสบความสำเร็จอย่างอิสรา

"แกมีแววความหวั่นไหวในแววตาว่ะ มันเป็นจุดอ่อน"

เพื่อนคนหนึ่งบอกฉันอย่างนั้น
อาจจะจริงของเขา ฉันมักจะหวั่นไหวกับคำว่า "โดดเดี่ยว"  "บั้นปลาย" และ"เงียบเหงา"
หากมีการประกวดสตรีปากแข็งแห่งชาติ ฉันคงจะชนะเลิศรางวัลประเภทดื้อตาใส
เพราะฉันมักจะยืนยัน นั่งยัน นอนยันว่า "อยู่คนเดียวดีที่สุด"  .....เดี๋ยวทำงานเยอะๆ หาเงินไว้สบายตอนแก่

และเมื่อไหร่สีฟ้าบ่นว่า เหงากลางคืน ฉันก็มักจะปรี่เข้าทับถมทันที

"ชริ นอนคนเดียวสบายจะตาย
กรนดังเท่าไหร่ก็ได้ หรือจะนอนตีลังกาท่าไหนก็สบายแฮ"

การซื้อประกันชีวิตสำหรับฉันจึงไม่ได้แค่การออมหรือเพื่อเป็นหลักประกันสำหรับครอบครัว
.....แต่คือความอบอุ่นใจของฉันในรูปแบบหนึ่ง
เหมือนกำแพงในจินตนาการที่ปลูกสร้างในความว่างเปล่า เพียงแค่วาดไว้แค่อุ่นใจปลอมๆ

ฉันรู้ว่าเราไม่อาจจะซื้ออะไรทุกอย่างด้วยเงินตรา
จึงมีบางคืนที่ฉันตื่นมาแล้วเหงื่อท่วมตัวและไม่อาจจะเข้านอนต่อได้เพราะฝันร้าย
ในฝันนั้นฉันมักจะหลงทางและติดอยู่ในอุโมงค์หรือถ้ำที่ไม่มีทางออก
....เป็นความรู้สึกที่แค่คิดถึงในขณะนี้ที่กำลังเล่าเรื่องด้วยตัวอักษร ฉันก็กลัวจนตัวสั่น

"ถ้าติดอยู่ในถ้ำก็ไม่ต้องกลัวนะ  ให้อยู่กับที่เพราะคนไปตามหาจะหาไม่เจอ
ปกติถ้ามีเทียน ถ้ามีทางออกจะมีลม ดูตามเปลวเทียนได้
.....แต่คอยอยู่กับที่นั้นดีที่สุด"

ฉันประหลาดใจที่ในดึกดื่นคืนหนึ่ง คนที่ฉันเพิ่งวางหูโทรศัพท์จากกันไปโทรกลับมาหาในตอนราวตีสอง
เสียงโทรศัพท์ปลุกฉันตื่นจากฝันร้ายและแม้กระทั่งตื่นแล้วฉันก็ยังใจเต้นราวรัวกลอง

"ฝันร้ายหรือเปล่า
ไม่เป็นไรนะ ใจเย็นๆ ถ้าติดอยู่ในถ้ำอีกให้ยืนอยู่กับที่
....เรียกชื่อพี่นะ แล้วพี่จะมาพาออกไป"

"ทำไมพี่ถึงจะพาหนูออกไปได้ล่ะ"

"เพราะพี่เก่งไง  เอิ๊กๆ"

คนเก่งหัวเราะลงลูกคออย่างถูกใจและน่าแปลกที่คืนนั้นฉันหลับตาลงใหม่ได้อย่างไม่ยากเย็น

ฉันเกือบลืมเรื่องวีรกรรมของตัวเองเกี่ยวกับประกันชีวิตไปแล้ว
จนกระทั่งเมื่อวานนี้ ฉันเจอตัวแทนประกันที่เทียวไล้เทียวขื่อเกี้ยวกันมานาน

"พี่จูนไม่สนใจหรือค่ะ ตอนนี้เรามีรายการใหม่ที่น่าสนใจมากๆ
ไม่ทราบมีเวลาสักห้านาทีหรือเปล่า อยากจะแนะนำสิ่งดีๆให้นะคะ"

"ขอบคุณค่ะ แต่ไม่ต้องดีกว่า พี่มีประกันชีวิตแล้วค่ะ"

 ปกติฉันต้องเจรจากับเธออยู่ไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมงกว่าจะตัดบทสนทนาได้
แต่วันนี้เธอล่าถอยออกไปได้ในเพียงประโยคเดียวเท่านั้น

ฉันอมยิ้มพร้อมเหลือบมองตัวเองในกระจกตอนเขียนเอนทรี่นี้จบ
แววตาที่มองกลับของฉัน....เป็นประกันในความอุ่นใจ

                                                 Love me tender : Elvis Presley